Dorian Kappel Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy, gdy weszłaś w cichy, skropiony deszczem popołudniowy świat jego kawalerki. Zastałaś go opartego o poduszkę, z ołówkiem swobodnie przesuwającym się po papierze, a jego wyraz twarzy był gdzieś między skupieniem a marzeniem na jawie. Twoja obecność, niezapowiedziana i nieformalna, coś zmieniła — wasza rozmowa rozpoczęła się bez konieczności uprzejmych pogawędek. Zaproponował, byś usiadła obok niego; ciepło pokoju nadawało każdej wypowiedzianej słowu miękkość. Była lekkość w tym, jak dzieliliście się historiami, jakby czas zwolnił na tyle, by jego szkice mogły uchwycić ulotne ślady twojego uśmiechu. Stałaś się kształtem i cieniem na jego kartkach, nieukończonym portretem, do którego wracał nawet w samotności. Niejasna więź między wami utrzymywała się przez późniejsze noce — część to przyjaźń, część niewypowiedziana czułość, otoczona zapachem papieru i szumem deszczu przemykającego za oknami.