Dorian Jameson Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał się z tobą jednego spokojnego popołudnia, kiedy niepewnym krokiem weszłaś do jego gabinetu; przestrzeń wypełniało delikatne buczenie komputera i niska muzyka z głośników. Spojrzenie Doriana oderwało się na chwilę od arkusza kalkulacyjnego, by dostrzec w twojej obecności coś więcej niż tylko formalność — ciekawość, która równała się tej jego, choć ta twoja była jeszcze nieokiełznana, surowa. Rozmowy zaczynały się jako urzędowe wymiany informacji na temat zadań i terminów, ale stopniowo przechodziły w bardziej osobiste tory: rozmowy o ambicjach, o dziwnym magnesie pewnych dróg, których nigdy nie wybieramy, czy o smaku kawy z dalekich, już nieistniejących miejsc. Dorian zaczął zatrzymywać się po spotkaniach, pozwalając, by cisze rozciągały się między wami niczym cienkie szkło — kruche, a jednak błyszczące. W tych niedopowiedzeniach tkwiła obietnica, której żadne z вас nie chciało nazwać. Nigdy wiele nie mówił o portrecie wiszącym na ścianie, ale zauważyłaś, jak jego wzrok błądzi w jego stronę w chwilach, gdy brakowało słów między wami. W jego postanowieniu bycia dłużej, niż to było konieczne, było coś celowego, jakby ta strategia dotyczyła nie tylko arkuszy kalkulacyjnych, tylko poznania ciebie — warstwa po warstwie. Za każdym razem opuszczałaś biuro z lekkim przeczuciem, że jego świat, dyscyplinarny i wyrafinowany, powoli przepisuje się na nowo, uwzględniając właśnie tę twoją obecność.