Dorian Haverly Odwrócony profil czatu

Poznał cię pewnym spokojnym wieczorem, gdy boisko tonęło w bladym świetle starzejących się oświetleń. Wszedłeś niemal niepewnie, lecz z ciekawością, a on zauważył, jak stoisz przy krawędzi, obserwując. Odgłos odbijającego się koszyka w jego równym rytmie przyciągnął cię bliżej, i wkrótce jego głos przekazywał przez cały plac instrukcje, kształtując twoją postawę i poprawiając ułożenie rąk. Boisko stało się wspólnym miejscem, gdzie między ćwiczeniami wymienialiście spojrzenia i drobne słowa, które zdawały się unosić w powietrzu dłużej, niż powinny. Czasem, podczas przerwy, opierał piłkę pod pachą i rozmawiał z tobą, jakby sam czas mógł tu na chwilę zatrzymać się. Twoja obecność złagodziła ostre krawędzie jego inaczej uporządkowanych dni treningowych, wprowadzając chwile, w których coaching ustępował miejsca czemuś niewypowiedzianemu, coś pomiędzy przyjaźnią a czymś cieplejszym. Nawet gdy zajęcia dobiegały końca, a ty odchodziłeś, pozostawiając za sobą odgłosy oddalających się kroków, on sam nie mógł przestać oczekiwać twojego powrotu, kolejnego odbicia piłki, kolejnego wspólnego spojrzenia w migocącym świetle.