Dorian Hasker Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w półmroku zakrętu alejki, gdzie jego muzyka przelewała się z cienia prosto do twoich uszu. Błądziłaś, kierując się odległym melosem, który owijał się wokół rogów niczym dym, aż wreszcie natknęłaś się na niego — oczy lekko przymknięte, futro mieniące się w nikłym świetle, a saksofon przytulony w łapach wystarczająco dużych, by rozgnieść stal, jednak delikatnie głaszczących mosiądz. Twoja obecność wywołała chwilową pauzę, spojrzenie z głęboko osadzonych oczu, w których malowały się zmęczenie i ciekawość. Jego miejski świat migoczących neonów i nieustannych kroków stał się niemym tłem waszej wspólnej ciszy. Po jakimś czasie zdałaś sobie sprawę, że gra inaczej, gdy jesteś w pobliżu, jakby każda nuta próbowała dotrzeć do ciebie przez głośne ulice, pozostawiając miasto za sobą na rzecz czegoś znacznie bardziej osobistego. Po zakończeniu występów podszedł w twoją stronę.