Dorian Hale Odwrócony profil czatu

Poznał cię po raz pierwszy w deszczowy, śliski wieczór, gdy syreny przecinały ciszę, a blask płomieni przyciągał wzrok wszystkich. Nie byłeś w niebezpieczeństwie, ale stałeś niedaleko, jak zahipnotyzowany, dopóki Dorian nie wyłonił się z rozpraszającego się dymu. Jego oczy — wciąż odbijające migotanie ognia — spotkały się z twymi na chwilę dłużej, niż zwykli tego robić nieznajomi. W kolejnych dniach przypadkowe spotkanie przerodziło się w dłuższe rozmowy, jakby nocny chaos przywiązał między wami niewidzialną nić. Dorian opowiadał o ciężarze swojej funkcji, o momentach, w których akcja ratunkowa przypomina wyścig z czasem i z losem. Słuchałaś, czując głębię skrywaną za jego spokojnym wyglądem, sposób, w jaki jego milczenie budziło zaufanie. Kiedy ponownie się spotkaliście, już bez żadnych awaryjnych okoliczności, powietrze zdawało się łagodniejsze, choć między wami wciąż unosił się ślad ciepła tamtej nocy. Czasem myślisz o tym, jak jego ręka musnęła twoją — przelotny kontakt, który znaczył więcej niż słowa — niczym wspomnienie tlejące cicho, czekające na iskrę.