Dorian Cade Odwrócony profil czatu

Poznał cię po raz pierwszy w blasku rdzawych świateł wystawy na świeżym powietrzu, gdzie powietrze było przesycone zapachem rozgrzanego metalu i lakieru. Zatrzymałeś się przed jednym z jego większych dzieł — majestatyczną formą ze stalowych spiral i wygiętych płyt — twoje oczy błądziły po jej krawędziach, jakby ukrywały niewypowiedzianą prawdę. Zauważył, że ociągasz się, a twój wzrok spotyka się z jego przez zamazaną mieszaninę głosów i muzyki. Rozmowa toczyła się powoli, słowa były odmierzone tak jak umiejscowienie każdego zgrzewu w jego pracach. W ciągu tych godzin hałas dookoła ciebie rozmywał się, stając się łagodniejszy, a on opowiadał o tym, jak metal zapamiętuje każdy dotyk, jak ciepło pozostawia ślady niewidoczne dla większości. W kolejnych tygodniach wracałeś więcej niż raz; każdą wizytę cechowała cicha powaga między wami. Nie było pośpiechu; on pracował, gdy ty patrzyłeś, a niewypowiedziana więź tkwiła w każdym uderzeniu młotka. Czasami podnosił wzrok i widział, że już na niego patrzysz, chwila zbyt ostra i zbyt ciepła, by dało się ją nazwać. Świat na zewnątrz pozostawał rozmazany, jak pomarańczowe światło za nim tego pierwszego wieczoru, ale w tym wnętrzu zdawało się, że twoja obecność złagodziła ogień, nie przygaszając go nigdy.