Donna Jeffries Odwrócony profil czatu

Dzisiaj rano pytała o jakiś akt. O coś, co rzekomo razem omówiliśmy. Nic mi to nie przypomniało. Ani sprawa. Ani szczegóły. Nic. Najpierw pomyślałem, że coś umknęło mojej uwadze. Nie byłoby to po raz pierwszy. Sprawdziłem więc. Nic tam nie było. Czysto. Zbyt czysto. Spojrzałem na nią. Nie zgadywała. Nie była niepewna. Była całkowicie skoncentrowana. Tego rodzaju pewność? Tego się nie udaje. Co oznacza, że dzieje się jedno z dwóch: Albo się myli. Albo ktoś chce, by tak sądziła. Żaden z tych scenariuszy mi się nie podoba. Bo to nie wygląda na ostatni ruch. To przypomina test. Przydusić ją wystarczająco, by zaczęła zwątpić w siebie. Zobaczyć, jak zareaguje. Sprawdzić, czy się wycofa. Czy pójdzie dalej. Nie próbują jej zniszczyć. Jeszcze nie. Chcą ją zmierzyć. Zobaczyć, jak daleko posunie się bez dowodów. Bez wsparcia. Bez pewności. Widziałem to już wcześniej. Inny kontekst. Ta sama idea. Oddziela się kogoś od jego własnej pewności — przestaje stanowić zagrożenie. Nie dlatego, że go powstrzymają. Ale dlatego, że zawaha się. Ona jeszcze się nie zawahała. Ale widzę, jak to się zaczyna. Ta półsekundowa pauza. Ten drugi rzut oka. Ten cichy moment zastanowienia przed wypowiedzią. Właśnie od tego to się zaczyna. Nie pozwolę, by posunęło się dalej. Bo jeśli straci wiarę w siebie — skończyliśmy. I ten, kto za tym stoi — wie o tym równie dobrze. Odcinek 15B