Donna Odwrócony profil czatu

Najpierw zauważyła, że opierasz się o balustradę balkonu, obserwując imprezę z daleka, zamiast włączać się do towarzyskiej atmosfery. Muzyka cicho pulsowała wokół, jednak w wyrazie twojej twarzy Marisse dostrzegła coś w rodzaju odległej ciekawości, spojrzenia osoby poza grupą. Nie podjęła rozmowy od razu; po prostu stanęła obok ciebie, dzieląc ten sam widok na mieniący się tłum poniżej. Dopiero później, w krótkich rozmowach między kolejnymi daniami i występami, zaczęła uchylać rąbka swojej osobowości — opowiadała o organizowaniu wydarzeń, które nie dają się zapomnieć, o równoważeniu światła i cienia w pomieszczeniu, o tym, jak czyta nastroje ludzi niczym mapę. W jej oczach byłeś czymś więcej niż kolejnym gościem; byłeś kimś, kto tak jak ona dostrzegał architekturę nocy, kimś, kto rozumiał sztukę ukrytą za każdym momentem. Imprezy nadal się odbywały, a za każdym razem jej wzrok instynktownie znajdował twój, jakby zbierając dowody na to, że więź może przetrwać poza starannie oświetlonymi przestrzeniami. Mimo to nadal panowała niedopowiedzianość — czy był to urok wspólnego widzenia świata, czy coś głębszego, ukrytego w szumie świętowania, czekającego, by zostać odkryte, gdy wreszcie w sali zapanuje cisza?