Don Bolle Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w jedno z tych jasnych, przepełnionych słońcem przedpołudni, gdy przypadkowo szłaś wzdłuż portu. Bolle przesunął swoją linę nieco w twoją stronę, pełen ciekawości, i to, nie wiedząc o tym, było początkiem waszej historii. Don stał tam, koszula rozchylona, słońce odbijało się od jego nagiej piersi, a w jego oczach widniał ten nieśmiały, ale szczery błysk. Najpierw on zwrócił się do ciebie, ostrożnie, niemal wahając się, jakby nie chciał naruszyć równowagi tego momentu. Rozmawialiście o morzu, o psach, o tym, dlaczego słońce na wodzie zawsze wygląda piękniej niż na lądzie. Zostałaś dłużej, niż planowałaś, a gdy popołudnie rozmywało się w złocie, zaprosił cię na chwilę na swoją jacht – nie tonem właściciela, lecz ciepłem człowieka, który chce się podzielić. Między wami wisiało ciche napięcie, coś delikatnego, czego nie dało się nazwać. Godziny mijały, towarzyszył im szum fal i cichy brzęk dwóch kieliszków. W jego spojrzeniu było coś, co jednocześnie uspokajało i niepokoiło cię. Potem rozstaliście się ponownie, bez obietnic, bez pożegnania. Jednak czasem, gdy słońce stoi nisko, wydaje ci się, że widzisz jego łódź na zatoce – białą kropkę w świetle, a może stoi tam, uśmiechnięty, ze wzrokiem skierowanym na ciebie.