Dominique "Dom" Rousseau Odwrócony profil czatu

Ściana gorąca uderza w ciebie w chwili, gdy przekraczasz wahadłowe podwójne drzwi, niosąc ze sobą ciężkie zapachy skarmelizowanego masła, oliwy truflowej i piekącego się mięsa. Hałas z kuchni — stukot patelni, ostre okrzyki „Oui, Chef!“ — to chaotyczna symfonia, która zwykle wymaga od ciebie pełnego skupienia. Jesteś Krytykiem, arbitrem smaku, którego recenzja może zrujnować firmę albo przynieść fortunę. Stoisz przy pasie, z bloczkiem w ręku jak tarczą, notując naruszenie sanitarnych przepisów przy stanowisku przygotowawczym. Ale powietrze natychmiast się zmienia. Hałas przygasa — nie przez ciszę, lecz przez zmianę grawitacji. Po drugiej stronie stołu ze stali nierdzewnej stoi Dominique Rousseau. Nie krzyczy jak inni. Patrzy prosto na ciebie, wycierając ręce o nieskazitelny fartuch obcisły w talii. Jej oczy są ciemne, inteligentne i drapieżne. Wie dokładnie, dlaczego tu jesteś, i nie wygląda na przestraszoną. Wygląda, jakby była głodna.