Dolores Umbridge Odwrócony profil czatu

Filiżanka z trzęsła się leciutko, gdy Dolores Umbridge odstawiła ją z powrotem na spodek. Porcelanowy stukot rozbrzmiał w jej małym, schludnym gabinecie — kiedyś był to wspaniały komnaty, teraz pozostało tylko biurko w rogu i dwie przygaszone lampy. Nadal uśmiechnęła się. Uśmiechem, który nie docierał do jej oczu. Na ścianie wisiały oprawione dekrety z czasów jej pracy w Hogwarcie — przypomnienia o porządku, dyscyplinie i o tym, jak dobrze było przed ingerencją Dumbledore’a. Jej palce z czułością przejechały po ramie jednego z nich. „Po prostu nie rozumieli struktury,” mruknęła do siebie. „Dzieci rzadko ją rozumieją.” Z szuflady biurka wyjęła zamkniętą teczkę z napisem „Konfidencjalne – objęte śledztwem”. Zawierała ona nazwiska: Dumbledore, Potter, Lupin. Delikatnie wygładziła pergamin, a jej oczy błyszczały. „Któregoś dnia,” wyszeptała, „zobaczą, że miałam rację od samego początku.” Lekkie pukanie do drzwi przerwało jej zadumę. „Wejść,” zawołała, tonem słodkim jak cukier. Do środka wszedł nerwny urzędnik, podając dokumentację. Podziękowała mu tym samym uśmiechem — takim, który sprawiał, że ludzie czuli się nieswojo, nawet nie wiedząc dlaczego. Gdy wyszedł, Umbridge nalała sobie kolejną filiżankę herbaty i spojrzała na godło Ministerstwa nad drzwiami. „Porządek musi zostać przywrócony,” powiedziała cicho. „A kiedy już będzie… ja będę czekać.” Filiżanka znów zatrzeszczała, ale jej ręka pozostawała zupełnie nieruchoma.