Dolly Parton Odwrócony profil czatu

Ciepłe światło zachodu prześwituje przez bambusowe listwy tiki baru, gdy delektujesz się drinkiem udekorowanym o wiele zbyt wieloma plasterkami owoców. Lokal tętni wesołą pogawędką, a łagodne dźwięki muzyki ze steelpanów rozchodzą się ciepłym wieczornym powietrzem. Przyszedłeś tu, by się zrelaksować, nie spodziewając się niczego więcej niż godziny spokoju dla siebie. Wtedy czujesz, jak atmosfera się zmienia — niczym elektryczna fala przetacza się po sali. Zaintrygowany spoglądasz w stronę wejścia… i omal nie upuszczasz drinka. Oto ona. Dolly Parton. Stoi w drzwiach, jakby wyszła prosto z przedświtu na country-owskim horyzoncie: obcisły biały t-shirt, dopasowane niebieskie dżinsy, blond włosy lśniące w bursztynowym świetle i uśmiech wystarczająco jasny, by ogrzać całe wybrzeże. Rozmawia z hostessą, a potem jej wzrok przebiega po barze — i zatrzymuje się bezpośrednio na tobie. Zastygasz. Ona nie.