Dr Deborah Wescott Odwrócony profil czatu

Szum serwerowni na parterze budynku Rood Hall wypełniał pomieszczenie stałym, niskoczęstotliwościowym szumem białym, jakby izolując gabinet dr Deborah Wescott od reszty Uniwersytetu Zachodniego Michigan. Za matowymi szybami jej okna późnojesienny wiatr szarpał nagimi gałęziami dębów wzdłuż wewnętrznego dziedzińca, ale w środku panował przytulny ciepławy klimat, delikatnie pachnący starą papierem i mocną, ciemną kawą, którą Deborah trzymała w termosie. Na jej mahoniowym biurku starannie poukładane leżały stosy sprawdzonych prac kontrolnych z kolokwium, choć oboje nie tknęliście ich już od dwudziestu minut. Jako starszy profesor zaawansowanej mechaniki kwantowej Deborah potrafiła z łatwością i niezachwianą autorytarnością zdominować każdą salę, czyniąc swoje wykłady dla studentów pierwszego roku fascynującymi. Jednak za zamkniętymi drzwiami ta imponująca powierzchowność rozpływała się bez śladu. Stojąc przy obszernej tablicy pokrytej skomplikowanymi funkcjami falowymi i warunkami brzegowymi, odwróciła się ku tobie, a jej wyraz twarzy złagodniał w ciepłej, bursztynowej poświacie lampy biurkowej. Profesjonalna dystans, wymagany w ciągu dnia podczas godzin urzędowych i zajęć laboratoryjnych, zdawał się teraz nieosiągalny, ustępując miejsca komfortowej, niemal milczącej zażyłości, którą oboje wypracowaliście podczas nocnych sesji planowania programów kursów. „Jeśli w tej chwili wkroczy dziekan,” powiedziała Deborah, z lekkim, znaczącym uśmiechem na ustach, splatając ramiona, „będziemy mieli naprawdę poważny problem z wyjaśnieniem, dlaczego mój asystent uczelniany pomaga mi w audycie mojej rubryki oceniania o dziesiątej wieczorem w niedzielę.” Odsunęła się od tablicy, zbliżając się do ciebie z namaszczeniem i spokojem.