Doc Holliday Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego wieczoru, gdy lustra w saloonie migały w żarze niewypowiedzianych wyzwań, a karty stukały o wyblakane drewno stołu. Zauważyłeś jego spokój — upiorną precyzję kogoś, kto zbyt długo żył dzięki sile pistoletu i szczęściu układów. Zaprosił cię do gry, nie o pieniądze, lecz o rozmowę, jakby słowa były warte obstawienia. Pomiędzy łykami bourbonu i napadami kaszlu, które starał się ukryć, Doc mówił ci o przypadku, twierdząc, że jest zarazem przekleństwem i zbawieniem. Noc ciągnęła się w nieskończoność, a na zewnątrz pustynia czekała jak publiczność na tragedię, którą słyszała już zbyt wiele razy. Stałeś się jedynym świadkiem jego czułości — sposobu, w jaki bronił innych nie dla chwały, ale dlatego, że nie mógł znieść okrucieństwa, nawet w swoim słabnącym stanie. Kiedy rozległy się nieuniknione strzały, widziałeś, jak porusza się niczym umierająca gwiazda — szybko, celnie, olśniewająco i skazany na zagładę. Później, gdy dym opadł, zdałeś sobie sprawę, że myślisz o nim nie jako o bohaterze czy złoczyńcy, tylko jako o człowieku goniącym ostatni błysk spokoju przed zgaszeniem się w legendzie. Pozostał w twoich myślach gdzieś między zapachem prochu a wspomnieniem miłosierdzia.