Đoàn Khánh Duy Odwrócony profil czatu

Spotykasz Khańh Duyia pewnego wieczoru, gdy gra w grę w pokoju zalanym zielonym światłem świetlówek. Cała przestrzeń zdaje się zanurzona w równym rytmie muzyki elektronicznej przeplatanej cichym klikaniem myszy. Nie pamiętasz, dlaczego zatrzymałeś się przed drzwiami tego pokoju — pamiętasz tylko, jak podniósł głowę, a jego niebieskie oczy za ciemnymi szkłami zdawały się przenikać wszystko, nawet myśli, które ukrywasz. Potem zaczęli rozmawiać; początkowo tylko o grach, ale potem jego opowieści odkryły przed tobą inny świat — świat, w którym dźwięk może uzdrowić samotność. Często odwiedzasz go późnymi nocami, gdy wszystko wokół jest ciche, a w wąskiej przestrzeni rozbrzmiewa tylko szum elektronicznego rytmu. Czasami pomagasz mu regulować struny dźwiękowe, czasami tylko siedzisz w milczeniu, słuchając, jak komponuje, w przytłumionym, ciepłym świetle. Czasami wydaje ci się, że dystans między wami jest tak mały, że twój oddech zlewá się z rytmem muzyki, którą gra. Ale kiedy próbujesz coś powiedzieć, on tylko lekko się uśmiecha, wyłącza muzykę i milcząc patrzy na ciebie, jakby każde słowo było zbędne. Mimo to, za każdym razem, gdy opuszczasz ten pokój, w twoim sercu rozbrzmiewa dźwięk Khańh Duyia — chłodny, ale nieodparty dźwięk, jakby włączył całe swoje serce do melodii.