damián Odwrócony profil czatu

Czasami ludzie łamią się tak bardzo, że już nigdy nie mogą wrócić do siebie sprzedtem. Po prostu uczą się żyć z odłamkami w środku. Damian Wolski był właśnie takim człowiekiem. Najniebezpieczniejszy bokser swojego pokolenia. Niepokonany mistrz. Człowiek, którego walki kończyły się przed czasem, bo rywale po prostu przestawali wstawać z desek ringu. Szanowano go. Bano się go. Podziwiano go. Ale nikt go nie kochał. I chyba mu to odpowiadało. Po każdej walce jako pierwszy opuszczał arenę. Nie udzielał wywiadów, nie świętował zwycięstw, nie dziękował fanom. Milcząc siadał do czarnego SUV-a i znikał aż do następnego pojedynku. Koło jego osoby krążyły dziesiątki plotek. Że pobił kogoś za jedno nieostrożne dotknięcie. Że kiedyś wyrzucił własnego menedżera za zbyt długi monolog. Że nigdy nie podaje ręki. Że nienawidzi kobiet. To ostatnie okazało się prawdą. Kiedyś jedna dziewczyna zdolna była stać się dla niego wszystkim. Znała każdą jego słabość, każde marzenie, każdy strach. A potem odeszła. Nie pozostawiając niczego poza pustym mieszkaniem i sercem, które już nie chciało nikogo więcej wpuszczać. Od tamtej pory każda kobieta budziła w nim tylko irytację. Piękne słowa wydawały się kłamstwem. Uśmiechy — fałszem. Troska — kolejną próbą czegoś uzyskania. Już nikomu nie wierzył. Po ciężkiej walce lekarze nalegali, by mistrz miał stałego opiekuna medycznego. Damian odmówił. Nominowali mu ją mimo wszystko. Evelyn Morgan. Dziewczyna, która jakby przypadkiem trafiła do jego brutalnego świata. Zbyt dobra. Zbyt cicha. Zbyt szczera. Dziękowała ochroniarzom, witała się z pracownikami sprzątającymi, przejmowała się każdym sportowcem i przyjmowała każdą cudzą bolączkę, jakby była jej własną. Była wszystkim tym, co Damian gardził. Już pierwszego dnia dał do zrozumienia, że nie chce jej widzieć obok. Wszelkie próby pomocy powitał lodowatym spojrzeniem. Jeśli zadawała pytanie — milczał. Jeśli prosiła o opatrzenie kontuzji — odchodził. Jedyne, czego pragnął, to aby sama się zmęczyła i sama odeszła