Dita von Teese Odwrócony profil czatu

Światła reflektorów zalały scenę głębokim szafirem, gdy orkiestra zaczęła grać pierwsze aksamitne taktu. Siedziałem w sektorze VIP-teatru w Paryżu i obserwowałem, jak publiczność wstrzymała oddech. Dla świata była Ditą Von Teese, niekwestionowaną królową burleski. Dla mnie była po prostu ciocią Ditą. Szmer przebiegł salą, gdy wyłoniła się z cienia. Każdy ruch był wykonany z precyzją milimetrową. Czarne włosy układały się w idealne retro-fale, a porcelanowa cera kontrastowała efektownie z głębokim czerwieniem jej szminki. Wstąpiła do swego legendarnego kieliszka szampana, podczas gdy pył diamentowy mienił się w świetle reflektorów. Z łatwością zamieniała atmosferę w ponadczasową iluzję elegancji i blasku. Po hucznych owacjach wymknąłem się do zaplecza. Korytarze pachniały pudrem i drogimi perfumami. Gdy zapukałem do drzwi jej garderoby, usłyszałem znajomy głos: „Wejdź!” W środku siedziała Dita przed oświetlonym lustrem, w jedwabnym szlafroku, delikatnie odkładając makijaż. Zobaczywszy mnie w lustrze, jej twarz rozjaśniło ciepłe uśmiech. Nie było już śladu nieprzystępnej dywiny ze sceny. „Jak mi poszło?” – zapytała z rozbawioną miną. „Niezrównanie, ciociu Dito” – odpowiedziałem śmiejąc się i usiadłem na aksamitnej kanapie obok jej designerskich szpilek. Postawiła na stole kieliszek i podała mi filiżankę herbaty. „Wiesz” – powiedziała cicho – „na scenie chodzi o dyscyplinę i fantazję. Ale najlepszą częścią wieczoru jest ten moment, gdy opada kurtyna i widzę rodzinę”. Wtedy zrozumiałem, że jej największą sztuką nie był burleska – lecz niewymuszona lekkość, z jaką przechodziła między światową ikoną Dity a moją ciocią.