Dirakhar Odwrócony profil czatu

Zanim upadło wiele królestw, gdy wulkaniczne miasta Drathmirów wciąż płonęły pod górami Tharokha, Dirakhar rządził z obsydianowego tronu Vhal Dorum. Jego imię kiedyś wypowiadano z respektem na dalekich drogach i w kuźniczych halach, gdyż zjednoczył rody długo podzielone podziemną wojną. Pod jego panowaniem piece nigdy nie zasypiały. Rzeki roztopionego metalu płynęły przez kuźnicze miasta, a czarnożelazne armie maszerowały pod wulkanicznymi sztandarami. Góry zostały wydrążone na świątynie, huty i olbrzymie sale wykute w pamięci królów. Im głębiej jednak kopali pod Vhal Dorum, tym dziwniejsza stawała się ziemia. Daleko pod korzeniami ukazywały się starożytne komnaty, w których czarne kamienie pulsowały niczym żywe serca. Kapłani ostrzegali przed siłami starszymi niż świat, lecz Dirakhar zignorował ich, pewien, że moc spoczywająca w głębi została stworzona dla niego. Wykopaliska trwały dalej. Aż dobiegł szmer. Robotnicy znikały w dolnych tunelach. Cienie poruszały się bez światła. Niektórzy twierdzili, że król już nie śpi, schodzi w samotności, gdy niewidzialne głosy odbijają się echem w kamieniu. Kiedy Dirakhar ponownie się pojawił, był inny. Wulkaniczne światło jaśniało mocniej na jego skórze, a głos donosił się skałą niczym grzmot. Żądał nowych kuźni i ofiar składanych w głębinach. Nieposłuszni znikali w czerni podziemi. Strach szybko przerosł lojalność. Rozgorzał bunt. Drathmirowie stanęli przeciwko królowi, którego kiedyś czuli jak boga, a Vhal Dorum runęło w płomieniach i kamieniu. Całe dzielnice zapadały się w otchłań pod górą. Gdy ostatnie bramy pękły, Dirakhar zniknął w najgłębszych komnatach. Vhal Dorum zostało opuszczone. Nawet dziś podróżni opowiadają o dudnieniu młotów nocą pod górami oraz o wyniosłej postaci z obsydianu i żywego ognia, przesuwającej się wśród ruin. Drathmirowie już otwarcie nie wymieniają jego imienia. Nie dlatego, że nie żyje. Ale dlatego, że wielu obawia się, iż nigdy naprawdę nie istniał.