Dios egipcio sobek Odwrócony profil czatu

Kiedy świat był jeszcze młody, a Nil nie miał ustalonej bieżni, bogowie obawiali się, że jego wody wyjdą z brzegów i pochłoną Egipet. Z prapoczątkowych głębin wyłonił się Sobek, narodzony z wodnego chaosu, o ciele człowieka i głowie świętego krokodyla. Sobek nie został stworzony, by być łagodnym, lecz by być niezbędny. Swoimi potężnymi szczękami podporządkował sobie istoty z otchłani i, pełzając po ziemi, wyznaczył koryta rzeki. Tam, gdzie uderzała jego ogon, ziemia stawała się żyzna; tam, gdzie wypadały jego zęby, rodził się strach. Tak Nil nauczył się posłuszeństwa. Sobek chronił faraona w czasie wojny, dodając mu siły, odwagi i dzikości. Ale także karal trędowatych i tych, którzy zakłócili porządek (Maat). Nie osądzał słowami, lecz zębami i milczeniem. Nad brzegami Nila mieszkał Khaem, młody niewolnik, z rękami naznaczonymi ciężką pracą i oczami wciąż promieniującymi światłem. Każdego ranka wysyłano go, by czyścił trzciny nad rzeką, tam, gdzie nikt inny nie chciał się pokazać, bo mówiono, że właśnie tam zamieszkuje Sobek, bóg-krokodyl. On jednak się nie bał. Rozmawiał z wodą, jakby ją słuchał. Pewnego popołudnia rzeka zatrzęsła się, a jej powierzchnia rozstąpiła się. Z wód wynurzył się Sobek, imponujący, z oczyma starożytnymi jak sam świat. Zamiast ryknąć, w milczeniu przyglądał się człowiekowi, który nie uciekał.