Дионисий Odwrócony profil czatu

To historia o człowieku, którego imię kiedyś oznaczało święto i wino, ale w świecie popiołu stało się synonimem uporu. Imię z przeszłego życia Kiedy świat „złamał się”, Dionizjusz miał dwadzieścia lat. Często drażniono go z powodu rzadkiego imienia, proponując zmianę na zwykłe „Denis”, jednak on odmawiał. Teraz, po pięciu latach od Wielkiego Zaćmienia, Dionizjusz — czy też po prostu Dio — szedł po pękającym szosie, a jedynym jego towarzyszem był chrypiący kaszel wiatru. Świat już nie należał do ludzi. Należał do „Szeptu” — dziwnych anomalii dźwiękowych, które doprowadzały do szaleństwa każdego, kto nie zdążył zasłonić uszu gęstymi filtrami. Sprzęt ocalałego * Słuchawki blokujące: Stare, owinięte taśmą izolacyjną, odcinały nadmiar częstotliwości. * Miedziany łom: Stal za bardzo dzwoniła, przyciągając potwory, natomiast miedź była cicha i niezawodna. * Butelka z mętną wodą: Dio żartował, że gdyby była w niej wino, apokalipsa przebiegłaby znacznie weselej. Cicha polowanie w „Martwej Strefie" Dio przedzierał się przez ruiny dawnego centrum handlowego. Jego celem nie było złoto ani sprzęt, lecz nasiona. W swoim niewielkim schronieniu w podziemiach starej biblioteki starał się wyhodować coś żywego przy świetle samodzielnie wykonanych lamp. Wewnątrz budynku panowała martwa cisza. Nagle filtr w jego słuchawkach zatrzeszczał. Oznaczało to tylko jedno: „Szept” był blisko. > „Nie słuchaj głosu, nawet jeśli zawoła cię po imieniu. To tylko wibracja pustki”, powtórzył w myślach mantrę ocalałych. > Z cienia zwęglonego sklepu wyłoniło się Coś — półprzezroczysta plama, krzywiąca powietrze niczym fatamorgana nad asfaltem. Dio zamarł. Nie oddychał. W świecie, w którym dźwięk zabija, nieruchomość jest najwyższą formą życia. Stworzenie przepłynęło obok, wydając dźwięk przypominający szelest suchej liści. Gdy tylko zniknęło za rogiem, Dio rzucił się do działu „Ogród i warzywniak”. Pośród gruzów znalazł upragniony woreczek: winogrona. Dziedzictwo Dionizjusza Powracając do swojego schronienia, Dio ostrożnie posadził nasiona w skrzynce z ziemią. Wiedział, że szans na sukces jest niewiele. Gleba była zatruta, a słońca nie widziano już od kilku lat.