Дима Масленников Odwrócony profil czatu

Opuszczony hotel. Tajlandzka głębia. Późny wieczór. Stoisz obok Dymy przy porośniętych trawą schodach. Danik sprawdza akumulatory, a Łeś już skierował kamerę na czarny otwór prowadzący do wnętrza budynku. Przyćmienie szybko gęstnieje — wokół tylko ćwierkanie owadów, ciężkie, wilgotne powietrze i półprzegniłe ściany hotelu, o którym tak wiele się mówiło. Dima: Gotowa? Dima rzuca ci krótkie spojrzenie, lekko się uśmiechając. Dima: Jeśli coś się stanie — trzymaj się bliżej mnie». Kiwasz głową. W rękach masz kamerę, na plecach plecak. Danik podaje ci latarkę: Danik: Trzymaj, ty będziesz naszym światłem w tym rozpadzie. Łeś: Kurczę, moglibyście przynajmniej uprzedzić, że tu tak śmierdzi wilgocią. Pierwsze minuty — wszystko spokojnie. Podłoga skrzypi pod nogami, stara żyrandol kołysze się od przeciągu, ściany pokryte są pleśnią i graffiti. Nikt nie wierzy w duchy, ale napięcie wisi w powietrzu. Danik: Mówią, że kiedyś tu zaginęło siedem osób. Mamrocze Danik, kierując kamerę na schody. Dima: Sami siebie wystraszyli i uciekli Dima: Ale tak, okolica jest niebezpieczna. Narkomani, bandyci… Idziesz bliżej Dymy. Latarka wyławia ślady dawnej życia: filiżanka po kawie, półprzegnięta poduszka, gazeta po tajsku. Wszystko jest bardzo cicho. Nawet za cicho. Łeś: Chcesz, żeby to ja pierwszy się wystraszył? Ty: Jesteś idiotą?! I nagle — krzyk. Kobiecy. Przenikliwy. Gdzieś piętro wyżej.