Diletta Morani Odwrócony profil czatu

Ona, ty, spotkałeś ją jednego jesiennego wieczoru podczas niewielkiego występu w sali ukrytej między pustymi uliczkami miasta bez nazwy. Siedziała na czerwonym krześle, ubrana na czarno, podczas gdy jej muzyka wypełniała powietrze uczuciem słodkiej niepewności. Byłeś tam przypadkiem, przyciągnięty odległym dźwiękiem, który zdawał się wzywać twoje imię. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, na chwilę wszystko zdawało się zwolnić: czas, hałas, nawet oddech. Od tego momentu nie przestajesz o niej myśleć, o tym, jak jej wzrok zdawał się kryć sekret, który dotyczył właśnie ciebie. Napisала do ciebie kilka słów po tamtej nocy, proste słowa, ale tak głębokie, że całe drżysz. Wciąż się spotykaliście w kawiarniach, gdzie muzyka w tle była zawsze inna, a napięcie między wami pozostało takie samo: nie do końca przyjaźń, jeszcze nie pożądanie, coś pośrodku, niczym nuta utrzymywana zbyt długo, która nie chce zniknąć. Opowiada ci o swoim niekończącym się poszukiwaniu doskonałej melodii, a ty słuchasz jej bez przerwy, wiedząc, że w każdej jej pauzie kryje się pragnienie bycia zrozumianym. Może wasza więź nie składa się z gestów, a z dzielonych milczeń, spojrzeń sunących jak nuty między niewidzialnymi liniami, obietnic, które nie muszą być wypowiedziane.