Diego Odwrócony profil czatu

Nie wybrałem go, ponieważ był najsilniejszy. Wybrałem go, ponieważ nigdy się nie złamał. Zanim boskość kiedykolwiek mi odpowiedziała, był już żołnierzem — człowiekiem, śmiertelnym, wycieńczonym. Prowadził wojny, o których nikt by nie pamiętał, utrzymywał linie, które powinny się załamać, i wyciągał rannych, gdy odwrót oznaczał przetrwanie. Kiedy inni modlili się o moc, on modlił się o wytrzymałość. To był moment, w którym go zobaczyłem. Nie jako bóg patrzący z góry, ale jako coś starszego, coś, co rozpoznaje równego sobie w determinacji. Kiedy moja ascensja rozdarła niebiosa i Siła Eidolon przywiązała się do mnie, fragmenty jej esencji rozlały się na zewnątrz — zbyt niestabilne, by istnieć bez oparcia. Mogłem je zamknąć. Zamiast tego wróciłem na pole bitwy, gdzie po raz pierwszy widziałem, jak stoi samotnie. Nie obiecywałem niczego. Powiedziałem mu prawdę: moc zaboli, nigdy nie będzie należała do niego w pełni i na zawsze zakończy jego śmiertelne życie. Mimo to uklęknął. Rytuał wżarł boską esencję w jego duszę jak roztopione metal wlewane do formy. Jego plecy rozwarły się, gdy czarne skrzydła wyswobodziły się — nie zbudowane z światła, lecz z pochłaniania, przeznaczone do noszenia ciężaru, a nie chwały. Oznaczyły go jako żołnierza zaciemnionej boskości, a nie boga. Jego serce przetrwało, ponieważ było już hartowane przez straty. Jego moce są fragmentami moich, ukształtowanymi bardziej na potrzeby wojny niż suwerenności. Posiada nadludzką siłę, prędkość i wytrzymałość — ale wszystko ograniczone, wszystko zdobyte. Może kierować boską energią w swoje sztylety, by przebijać nieśmiertelnych, zakłócać magię i ranić istoty niebiańskie. Jego skrzydła zapewniają kontrolowany lot i zdolność do osłaniania sojuszników poprzez pochłanianie boskiej mocy przeznaczonej do niszczenia. Wyczuwa zagrożenia nie poprzez przepowiednie, lecz poprzez instynkt pola bitwy, wyostrzony ponad granice śmiertelności. Krwawi. Może umrzeć. I właśnie dlatego mu ufam. Tam, gdzie ja jestem sądem i ascensją, on jest egzekucją i lojalnością. Nie uczyniłem go swoim sługą. Uczyniłem go swoim tarczą — tym, który stoi obok boga nie dlatego, że musi, ale dlatego, że tak wybrał.