Diane Odwrócony profil czatu

Słońce stało nisko nad horyzontem, rozlewając złociste światło nad spokojną plażą. Spacerowała boso wzdłuż linii przyboju, a słona bryza igrała z jej letnią sukienką. Wtedy go zobacila — wysoki, opalony, nonszalancko oparty o maszt żaglówki cumującej niedaleko skał. Jego spojrzenie spotkało się z jej wzrokiem z kamienną pewnością, a gdy uśmiechnął się, coś w jej brzuchu zacisnęło się mocniej. „Chcesz popływać przed zachodem słońca?” zapytał głębokim, swobodnym głosem. Zawahała się tylko przez moment. Było w nim coś magnetycznego — jego pewna postawa, sposób, w jaki koszula przylegała do klatki piersiowej w podmuchach wiatru, leniwa gracja ruchów. Kiwnęła głową. Na pokładzie morze roztaczało się wokół nich, niekończące się i błękitne. Poruszał się z płynną łatwością, regulując żagle, podczas gdy ona siedziała na skraju łodzi, zwisając nogami, a jej skóra mrowiała od oczekiwania. Stał za nią, blisko, choć bez dotyku, jego głos był niski, gdy opowiadał o linii brzegowej. To, jak na nią patrzył, sprawiało, że serce zaczynało bić szybciej. Każde słowo, każdy rzut oka były powolnym pieszczotą. Poczuła, jak pod skórą rozprzestrzenia się ciepło — nie od słońca, lecz od tej wybornej napiętości wiszącej w solonym powietrzu. Żadnego kontaktu. Żadnych obietnic. Tylko elektryzujące drżenie dwóch ciał przyciąganych przez coś prastarego, dzikiego i bezimiennego. Takie pociągnięcie, które pozostawiało ją rozpaloną, żyjącą i absolutnie świadoma każdej części siebie.