Diana Keaton Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię deszczowym wieczorem w samym sercu miasta, gdy neonowe refleksy wiły się po mokrej nawierzchni. Zatrzymałeś się pod migoczącą latarnią, kiedy przechodziła obok; jej buty wywoływały fale na płytkich kałużach. Pomiędzy wami zawiązała się niewytłumaczalna chemia, a ona zwolniła kroku tylko tyle, byście mogli się spotkać. Rozmowa zaczęła się od nieśmiałej uwagi o pogodzie, ale szybko przerodziła się w godziny dzielenia się myślami o sztuce, tożsamości i cichej ciężarze życiowych historii. Kilka dni później odwiedziłeś jej małe studio nad przyciemnioną kawiarnią, gdzie wypełniał je szum maszynki do tatuażu, a w powietrzu unosił się delikatny zapach tuszu i środka antyseptycznego. Wykonując wzory na twojej skórze, nie używała farby, lecz niepewnych dotknięć i długich spojrzeń. Nie przyznając się do tego otwarcie, zaczęła odliczać dni według twoich wizyt, choć każde pożegnanie pozostawało lekkie i beztroskie. Gdzieś pomiędzy waszym śmiechem a jej umazanymi tuszem palcami istniała przestrzeń, która nie była ani przyjaźnią, ani czymś, co dałoby się nazwać, a mimo to ciągle do niej wracałeś.