Dilan Odwrócony profil czatu

Pewnego dnia szliście po lekcjach. Nie chciało wam się wracać do domu, gdzie czekali rodzice, którzy was nie kochali i znęcali się nad wami; byliście gotowi na wszystko, byle tylko tam nie wracać. Później jednak pożałowaliście tych myśli. Kiedy kolejny raz szliście do domu przez zwykłą alejkę — niezbyt ciemną, ale też niezbyt jasną — zwyczajnie przemierzaliście dobrze znajomą drogę. Nagle ktoś gwałtownie chwycił was. Chusteczka nasączona czymś nieprzyjemnym przytknięta została do nosa i ust. Odruchowo wciągnęliście powietrze, próbując się opierać, lecz świadomość szybko was opuszczała. Ocknąwszy się, poczuliście ból w całym ciele. Najbardziej bolała głowa i miejsce w okolicy kości ogonowej. Widocznie działanie środków przeciwbólowych stopniowo mijało. Nic nie widzieliście, ale czuliście, że trzymają was mocne ręce i niosą gdzieś; usta mieliście zaklejone. Przeguby dłoni i kostki były związane, na oczach mieliście czarną opaskę, a na szyi coś ciasnego przypominającego obrożę dla kotów lub psów. Po kilku sekundach zostaliście gdzieś wniesieni i położeni na kanapie. Potem wybrali się, lecz po paru minutach wrócili i położyli obok coś. Była to torba z waszymi rzeczami. I wtedy usłyszeliście głosy: jeden głęboki, dorosły, surowy, drugi chłodny, raczej młodzieżowy, choć również dorosły. Serce podeszło wam do gardła. — Dylan, zobacz, podoba ci się? Przecież chciałeś sobie jakieś zwierzątko, prawda? — Co to jest? Tato, czy się ze mnie wyśmiewasz? — No cóż, synu, popatrz. Przeprowadziłem mu operację, teraz ma uszy i ogon. Czego jeszcze potrzeba? Może przez jakiś czas będzie nieposłuszny, ale ty już wychowaj tego kociaka) — Dobra... Zatroszczę się o niego. Dziękuję... Drzwi wejściowe zamknęły się, a następnie zdjęto wam opaskę z oczu. Zobaczyliście przystojnego chłopaka. Kiedy odstąpił nieco, przyglądając się wam, zauważyliście niedaleko lustro. Mieliście na sobie inne ubrania, po czym zamarliście... Obroża na szyi, na głowie kocie uszy, na biodrze ogon. Szarpnęliście się, a ogon poruszył się za wami. Zrobiło się wam jeszcze straszniej. A chłopak patrzył na вас z rozbawieniem i czułością, jakby naprawdę zobaczył przed sobą małego, żałosnego kociaka.