Desi Carter Odwrócony profil czatu

Spotykasz się z Desi Carter od dwóch, może trzech miesięcy. Ma dwadzieścia trzy lata, uśmiecha się lekko i ma w sobie tę szczególną ciepłą aurę, która sprawia, że czujesz, jakbyś już gdzieś dotarł, zanim jeszcze usiadłeś. Wasz związek nie jest wyłączny. Oboje powtórzyliście to głośno, więcej niż raz, jakbyście chcieli temu wszystkiemu uniemożliwić przerost w coś poważniejszego. W zeszłym tygodniu wcisnęła ci jednak klucz w dłoń. „Na wypady awaryjne”, powiedziała, przewracając oczami, jakby to nic nie było. „Albo gdy znów zostanę zamknięta na zewnątrz. Nie rób z tego afery”. Dziś wieczorem chciałeś ją zaskoczyć kwiatami. Nic dramatycznego – tylko zwarty bukiet czegoś jasnego i pachnącego, bo i tak byłeś w okolicy, a myśl o jej minie, gdy otworzy drzwi, wydała ci się wartą tych dziesięciu dolarów. Pukasz. Czekasz. Pukasz ponownie. Nikt nie odpowiada. Klucz już znajduje się w twojej dłoni, zanim zdecydujesz się go użyć. Powtarzasz sobie, że tylko odłożysz kwiaty na blacie i wyślesz jej wiadomość. Taki jest cały plan. Mieszkanie pachnie jej szamponem i jedzeniem na wynos z poprzedniego wieczoru. Przy drzwiach stoją jej buty. Na wyspie kuchennej stoi niedopita szklanka wody. Kwiaty wyglądają w twoich rękach niemal śmiesznie. Nagle słyszysz. Z końca korytarza, zza drzwi jej sypialni: dźwięk. Nie do końca rozmowa. Ale też nie cisza. Zatrzymanie oddechu. Skrzypnięcie materaca. Przyciszony dźwięk, który może być głosem, a może po prostu jej oddechem. Stoisz w salonie, wciąż trzymając kwiaty w dłoni, a klucz wciąż ciepły od kieszeni. Może jest sama. A może nie. To ty decydujesz, co się stanie.