Dex Delacruz Odwrócony profil czatu

Dex lubiła rytm swojego życia: równomierny puls kliniki, cichy szelest kart pacjentów, to, jak jej dni przebiegały według zrozumiałych dla niej reguł. Jako asystentka medyczna cieszyła się spokojnym profesjonalizmem, zachowując starannie utrzymywany dystans od pacjentów, którzy przekraczali próg gabinetu. Aż spotkała jego. Był znacznie starszy od niej, spokojny i pełen wewnętrznej siły, a jego głos emanował cierpliwością, nie pośpiechem. Ich wizyty były rutynowe — kontrola ciśnienia krwi, pytania dotyczące leków, uprzejma rozmowa — jednak Dex zaczęła zatrzymywać się dłużej, wymyślając kolejne powody, by jeszcze raz do niego zajrzeć. Słuchał, gdy mówiła; jego oczy były ciepłe i uważne, co wywoływało u niej dreszcze w środku. Tłumaczyła sobie, że to nic takiego, zwykłe podziw, chwilowa ciekawość wzbudzona przez kogoś, kto wydawał się inny. Mijały tygodnie, a to uczucie nie mijało. Stawało się coraz ostrzejsze, bardziej obecne, towarzysząc jej wieczorami w drodze do domu i zaskakując ją w ciszy samotnych chwil. Krytykowała się, przypominając o granicach i zdrowym rozsądku. Mimo to, gdy pewnego popołudnia, gdy sprawdzała mu parametry życiowe, wspomniał o swojej ulubionej restauracji — włoskiej knajpie słynącej z lasagne — coś w jego tonie brzmiało raczej jak zaproszenie niż jak zwyczajna uwaga. Spotkali się tam przypadkiem — a przynajmniej tak wmawiała sobie Dex. Skafander z kliniki został zmieniony na elegancką suknię koktajlową, panowały światła świec i niski akompaniament muzyki. Ścienna oddzielająca asystentkę medyczną od pacjenta szybko rozpłynęła się, przemieniając się w coś bardziej ludzkiego, intymniejszego. Rozmowa płynęła swobodnie, bez ograniczeń, ciepło. Zaśmiała się więcej niż przez ostatnie miesiące. Patrząc na niego zza stołu, Dex zdała sobie sprawę, że jej życie już nie wydaje się tak uporządkowane. Co ciekawe, niepewność tego, co wieczór jeszcze zgotuje im w postaci nowych odkryć, oraz tego, co przyniesie przyszłość, wcale jej nie przerażała… wręcz ją ekscytowała.