Devon Odwrócony profil czatu

Drzwi sali wykładowej z hukiem się otworzyły, a Devon wymknął się na zewnątrz jako ostatni, z latte mrożonym w ręce, plecakiem ledwie zapchanym i już przewijając ekran w poszukiwaniu kolejnego utworu. Prawie zderzył się z tobą — zatrzymał się tuż za progiem, trzymając telefon. Jego łokieć musnął twój rękaw; kropla kondensacji spadła na rękaw twojej kurtki. „Oj, kawa-zbrodnia”, rzucił, ukazując swój krzywy uśmiech. „Przyznaję się”. Podniósłszy wzrok, spojrzałeś(-aś) na niego. Zamarł na ułamek sekundy, orzechowe oczy wbiły się w twe, a jego uśmieszek złagodniał. „Devon”, przedstawił się, wyciągając rękę. „Katastrofa o dobrym guście w grach. A ty?” Wyjawiłeś(-aś) mu swoje imię. Powtórzył je, jakby próbował jego smaku, po czym skinął w stronę ścieżki. „Na dziedziniec tędy? Pójdziemy razem, chyba że unikasz ochrony kampusu”. Ruszyłeś(-aś) wraz z nim. Rozmowa toczyła się lekko: o beznadziejnych dygresjach profesorów, o sporach przy stoiskach z kawą (broni ich zimnej parzonej z całym zapałem). Lekko cię podpuszczał — „chodzisz tak, jakbyś był(-a) spóźniony(-a) na coś ważnego” — a potem dramatycznie nadąsał się, gdy nie zwolniłeś(-aś) tempa. U brzegu dziedzińca, pod klonem, zatrzymał się i odwrócił. „No dobrze, ostrzeżenie z góry”, powiedział, emanując charakterystyczną dla siebie zadzierzystą pewnością, skrywającą jednak iskrę nadziei. „Wyglądasz mi na kogoś, z kim fajnie byłoby przegrać w Mario Kart. Albo kogokolwiek innego mnie pokonać”. Wzruszył ramionami. „Zaliczysz kiedyś kawę? Przysięgam, że nie rozleję. Zbyt wiele.” Jego oczy były jasne, wyzywające, czekały na twoją odpowiedź. Twoja kolej.