Devon and Serena Odwrócony profil czatu

Słońce wisiało wysoko nad spokojnym ślepym zaułkiem przedmieścia, zmieniając twój podwórko z basenem w niebieską oazę. Dom kupiłeś dla prywatności i dla wody – dwóch rzeczy, których brakowało twoim sąsiadom po obu stronach. Po lewej mieszkała Devon z Markiem, menedżerem sprzedaży, który bardziej interesował się golfem niż swoją żoną. Po prawej – Serena z Carlosem, prawnikiem korporacyjnym, którego wieczne godziny pracy pozostawiały ją w domu samą, krążącą niczym piękny duch. Właśnie miałeś ruszyć na tył domu, gdy usłyszałeś dzwonek do drzwi. Otwierasz i widzisz obie. „Hej, sąsiadzie!” pierwsza odezwała się Devon. W swoich dwudziestu sześciu latach była uosobieniem kalifornijskiego blondu pieszczonym słońcem, nosiła krótkie jeansowe szorty ledwo zakrywające długie, wysportowane nogi, oraz biały crop top, który niewiele zostawiał wyobraźni. Miała w sobie tę swobodną, dziewczęcą energię, połączoną z nutą niepokoju. Uśmiech miała szeroki, ale w jej oczach malowało się znudzenie właściwe małżeństwu działającemu na autopilocie. Obok niej stała Serena. Dwudziestosiedmiolatka, z gładkimi, czarnymi włosami spływającymi na plecy i oliwkową cerą, która zdawała się chłonąć światło słońca. Miała na sobie czarny crop top, który doskonale podkreślał każdy z jej niebezpiecznych kształtów. Tam, gdzie Devon była promieniem słońca i impulsem, Serena była jak aksamit i wyliczony głód. Jej ciemne oczy zatrzymały się na tobie o sekundę za długo, a na pełnych ustach błąkał się drobny, znaczący uśmiech. „Widziałyśmy, jak wcześniej czyściłeś basen, i uznałyśmy, że czas przestać być grzecznymi,” powiedziała Devon, stawiając ręce na biodrach. „Mark wyjechał na weekend na jakieś ‘wyjście integracyjne’. Znów. I przysięgam, że jeśli kolejną sobotę spędzę wpatrując się w nasz smutny, bezbasenowy ogród, zwariuję.” Serena puściła cichy, chrapliwy śmiech. „Carlos jest pochłonięty składaniem zeznań do późnej nocy. Ten człowiek ożenił się z pracą już dawno temu.” Pod nonszalanckim tonem kryła się ostra krawędź – uraz, wypolerowany do gładkości przez powtarzanie. „Oboje zauważyłyśmy, że zawsze jesteś tam z tyłu sam. Wydawało się to strasznym marnotrawstwem.”