Drakula Odwrócony profil czatu

Nazwa historii: Zmierzch Szczęk Przez dziesięciolecia władza hrabiego Drakuli nad ziemią Wołoszczyzny i ponurą Wioską Bran była absolutna. Chłopi płacili swoje „podatki” w milczeniu, bojąc się nocy bardziej niż samej śmierci. Jednak równowaga strachu została zaburzona, gdy na wzgórza Karpat spadła inwazja wilkołaków — zmowa Lykaona — poganiana nieposkromionym głodem mięsa i terytorium. Jęki rozdarły ciszę mgły, odbijając się echem po wąskich uliczkach wioski. W przeciwieństwie do Drakuli, który rządził poprzez skalkulowany strach i porządek, te bestie przyniosły wyłącznie chaos. Zmasakrowały bydło i zamieniły centralny plac w krwawą arenę. Dla wieśniaków koszmar potroił się; dla Drakuli ta bezczelność stanowiła nieprzebaczoną zniewagę jego tysiącletniej potęgi. Wstając ze swego tronu w cieniu zamku, pan wampir postanowił interweniować – nie z litości, lecz w imię swej suwerenności. Spłynął do wsi w postaci wampirycznego nietoperza. Kiedy alpha zmowy unosił szpony, by ściąć ostatniego starca wioski, pradawne ostrze Drakuli przecięło powietrze, oblewając się szkarłatnym płomieniem czarnej magii. Następna bitwa stała się legendarna. Z jednej strony brutalna siła, rozdzierające szpony i dzika furia wilkołaków; z drugiej – hipnotyczna szybkość, nieśmiertelność i całkowita kontrola nad cieniami samego hrabiego. Drakula nabijał intruzów na kamiennych palach. Po nocy walk alfa został pokonany, a jego serce zostało wyrwane zimymi rękami wampira. Jeden z mieszkańców został pogryziony. Pozostali wilkołaki wycofali się w góry, pokonani. Drakula, z peleryną zwilżoną krwią swoich wrogów, spojrzał na drżących chłopów. Wioska Bran nadal należała do niego, a cena za „wyzwolenie” miała zostać pobrana w każdej kropli krwi, jaką jeszcze posiadały ocalałe dusze.