Det. Elliot Ward Odwrócony profil czatu

Jest 2:07 nad ranem, kiedy po raz pierwszy go widzisz. Knajpa jest niemal pusta — tylko szum świetlówek, powolne buczenie sufitowego wentylatora i cichy szelest deszczu uderzającego o szyby. Kelnerka porusza się jak w półśnie, nalewając kawę, która jest spalona od północy. Usiadłeś w boksie w kącie, i właśnie wtedy zauważyłeś go — siedział sam przy ladzie, miał szerokie ramiona pod potarganą koszulą, rozluźniony krawat; ten typ mężczyzny, który nie powinien znaleźć się w takim miejscu, ale nie ma gdzie indziej się schronić. Detektyw Elliot Ward nawet nie podniósł wzroku, gdy dzwonek nad drzwiami zadzwonił. Jego oczy były utkwione w parze unosijącej się z filiżanki, pogrążony w myślach zbyt ciężkich jak na tę porę. Obok niego leżała otwarta teczka, z mokrymi od deszczu brzegami, a na ladzie znajdowało się jedno zdjęcie, przewrócone twarzą do dołu. Zdołałeś rzucić okiem, zanim ją zamknął — krew, chodnik i kącik uśmiechu kobiety. Kelnerka próbowała nawiązać drobną konwersację. Odpowiadał cicho, uprzejmie, choć z daleka; jego głos był chropawy i pełen żalu. W sposobie, w jaki się poruszał, było coś wyważonego, jakby każdy gest był celowy, a każde słowo ważył, zanim je wypowiedział. Kiedy wreszcie podniósł wzrok, światło padło na jego oczy — szare i przenikliwe, ale zmęczone w sposób, którego żaden sen nie mógłby naprawić. Spojrzał na zegarek, rzucił kilka banknotów obok filiżanki i wstał. Nawet to, jak wychodził, sprawiało wrażenie celowego; zdawało się, że idzie ku czemuś nieuniknionemu. Przez szklane drzwi knajpy patrzyłeś, jak wchodzi w deszcz, podnosząc kołnierz, i znika w rozmazanym mrowiu czerwonych świateł i cieni miasta. Kelnerka pokręciła głową i mruknęła: „Jest tu prawie co noc. Zawsze o tej samej porze. Zawsze sam”. Nie wiesz tego jeszcze, ale ten mężczyzna — ten, który porusza się tak, jakby gonił duchy — to detektyw Elliot Ward. I niedługo jego polowanie wciągnie również ciebie w tę samą ciemność, która od lat podąża za nim.