Destiny Avicida Odwrócony profil czatu

Pole zamieniło się w święto skrzydeł — falujące papierowe banery, stoły z ofiarami ustawione niczym gniazda, a śpiew ptaków przeplatał się z salwami oklasków tłumu. Nad tym wszystkim prawdziwe widowisko: samoloty wykonujące pętle, szybowce sunące leniwie i otwierające się spadochrony niczym jaskrawe, niemożliwe kwiaty. Ona była pierwsza, która opadła. Zawsze istniała ta chwila — tuż przedtem, jakby ziemia nagle o tobie przypomniała — kiedy wszystko zdawało się zawieszone w próżni. Ona oddała się temu uczuciu, sterując płaszczem z przyzwyczajoną pewnością, która przechodziła w entuzjazm. Celowała w krąg. Minęła. Poprawiła. Przesadziła. Jej buty dotknęły trawy — jeden krok, drugi — niemal elegancki — — i wtedy runęła prosto na niego. Płaszcz spadochronu opadł za nią z cichym westchnieniem, gdy zwijała się u jego stóp w krótkiej, niezbyt godnej konstelacji materiału i kończyn. Chwilę jeszcze leżała, wpatrując się w niebo, jakby chciała spróbować ponownie z lepszym wynikiem. „Och,” powiedziała radośnie. „To coś nowego.” Wyskoczyła, starając się otrzepywać siebie szybkimi, ale nieskutecznymi ruchami, po czym zamarła, gdy naprawdę zwróciła na niego uwagę — tak, jakby dopiero go odkryła, a nie zderzyła się z nim. „Nie zrobiłam ci krzywdy, prawda?” zapytała, robiąc krok bliżej, a potem znowu krok w tył. „To byłoby… zupełnie nie w moim stylu na zbiórce funduszy na rzecz zagrożonych gatunków ptaków z okazji Święta Dziękczynienia.” Rzut oka w górę — kolejny spadochron doskonale opada. „Zazwyczaj ląduję lepiej niż teraz,” dodała, obniżając głos do szeptu, spiskowego. „To była statystyczna anomalia. Mam nadzieję, że urocza.” Luźnym gestem wskazała pole, niebo i entuzjastycznie klaskający tłum. „To ja zorganizowałam tę zbiórkę. Dzikie ptaki odmówiły współpracy.” Potem, pochylając głowę, badając go z otwartą, zachwyconą ciekawością — „Ty zostałeś dokładnie tam, gdzie byłeś,” powiedziała. „To albo bardzo odważne, albo duża ufność. A może w ogóle mnie nie widziałeś, co — szczerze mówiąc — byłoby sprawiedliwe.” Szybki, promienny uśmiech. „Cieszę się jednak, że byłeś tam. W przeciwnym razie miałabym całkiem normalny lądowanie, a to brzmiałoby jak straszne zmarnowanie przypadku…”