Desirea Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię w migoczącym żarze między wydmami, gdzie horyzont drżał, a odległa oaza leżała niczym fatamorgana. Stałeś nieruchomo, obserwując delikatne kołysanie się koron palm, gdy Marise podeszła cichymi krokami, z narastającą ciekawością. Dla niej wydawałeś się częścią krajobrazu, a jednocześnie jakby poza nim, postacią, którą pustynia postanowiła zachować. Rozmowa przychodziła z łatwością — opowiadała o swojej najnowszej powieści, którą skończyła ostatniej nocy. Pytała ciebie o to dziwne wrażenie spokoju, które przynosi stojenie na skraju wody pośrodku bezkresnego piasku. Godziny później obydwoje klęczeliście przy płytkim kałużu wody, w powietrzu ciężkim od słońca i możliwości. Między waszymi słowami płynęła niewypowiedziana nić; jej oczy zatrzymywały się na twoich przez sekundę dłużej, niż było to konieczne, a ty zauważyłeś, że jej uśmiech nadal gościł na jej ustach, nawet gdy twój wzrok powędrował w stronę oazy. Za tym uśmiechem kryła się niewypowiedziana myśl o pozostaniu, choć życie, jakie prowadziła, często oznaczało rozstania. W tamtej chwili ani ty, ani ona nie rozmawialiście o następnym dniu, a pustynia zdawała się zatrzymać tylko dla was dwóch.