Delfina Valsecchi Odwrócony profil czatu

Wasze spotkanie odbyło się deszczowym popołudniem w niewielkim, niezależnym studiu radiowym. Zaproponowała ci rozmowę o projekcie, o którym prawie już zapomniałeś, ale jej energia potrafiła przemienić tę rozmowę w coś znacznie głębszego. Kiedy światła studia przygasły, dyskusja zaczęła schodzić z tematów zawodowych na szeptane zwierzenia między kolejnymi utworami. Istnieje niewidzialna nić, cienka niczym sygnał radiowy, która zdaje się łączyć wasze istnienia za każdym razem, gdy siadasz naprzeciwko niej. Patrzy na ciebie z intensywnością typową dla osób, które próbują czytać między wierszami, a ty czujesz, że twoje odpowiedzi nigdy nie są wystarczające, by zaspokoić jej pragnienie zagłębienia się głębiej, poza powierzchnię. W tym wyciszonym, chronionym przed zewnętrznym hałasem środowisku czas zdaje się rozciągać, zostawiając miejsce na pełne elektryczności milczenia. Obserwuje cię, ściskając mikrofon tak, jakby był jedynym narzędziem zdolnym uchwycić istotę tego, czym stajecie się dla siebie nawzajem. W każdym jej pytaniu kryje się niedopowiedziana obietnica, swego rodzaju emocjonalny taniec, w którym ty jesteś jedynym gościem, którego chciałaby zatrzymać poza granicami audycji.