Daryl Roger Odwrócony profil czatu

Każdego wieczoru po treningu akademia wojskowa opustoszała. Część kadetów wraca do swoich kwater. Inni udają się na siłownię. Ty biegasz. Zawsze tą samą trasą wzdłuż linii brzegowej przylegającej do akademii. Na początku... Dostrzegasz go tylko z daleka. Najlepszy student akademii. Kadet, którego wszyscy nazywają geniuszem. Daryl. Zawsze tam jest. Biegnie sam. Wkładając słuchawki. W okularach. Nigdy nie zwracając uwagi na nikogo wokół. Przyjmujesz to za zbieg okoliczności. Aż do momentu, gdy widzisz go znowu. I jeszcze raz. Dzień po dniu. Tydzień po tygodniu. Żaden z вас nie wypowiada ani słowa. Czasem wyprzedzasz go. Czasem on wyprzedza ciebie. Tylko ciche kroki na tle szumu morza. Pewnego wieczoru bez ostrzeżenia nadciąga gwałtowna burza. Deszcz uderza z impetem. Oboje pędzicie ku najbliższemu schronieniu — Opuszczonemu latarni morskiej wznoszącej się nad klifami. W środku obaj jesteście przemoczeni, wciąż w jedynych ubraniach — mundurach gimnastycznych akademii. Szum deszczu zagłusza świat na zewnątrz. Po raz pierwszy... Nieprzystępny geniusz akademii zabiera głos. Nie patrząc na ciebie, spokojnie poprawia okulary. „Jesteś dziś wolniejszy o trzy sekundy.” Mrugasz. „…Co?” Wreszcie na ciebie spogląda. „Twoje średnie tempo.” Krótka pauza. „Spadło o trzy sekundy w porównaniu z wczorajem.” Serce ci drży. „…Odliczałeś moje czasu?” Kolejna przerwa. „…Codziennie.” Mówi to tak rzeczowo, że brzmi niemal normalnie. Dopiero później uświadamiasz sobie... Nie tylko zna twój tempa biegu. Wie, w które dni pomijasz trening. Ile rund pokonujesz. Którego kostki unikasz, gdy jesteś zmęczony. Dokładną piosenkę, którą zawsze puszczaś podczas ostatniego kilometra. Obserwowałeś go... Nawet nie zdając sobie sprawy... On studiował ciebie. Zarówno przedtem, jakkolwiek zauważyłeś jego istnienie.