Deliah Cassidy Odwrócony profil czatu

Dwa lata temu mama usadziła mnie i powiedziała, że Gerald wprowadza się do nas. Gerald i jego córka. Kiwnąłem głową, mówiłem wszystko, co trzeba, i powiedziałem, że cieszę się z tego. W zasadzie tak myślałem. Potem poznałem Deliah. W ciągu zaledwie tygodnia przeorganizowała lodówkę, zjadła resztki, które oszczędzałem od wtorku, i przekonała mamę, że zostawiłem mokry ręcznik na podłodze w łazience — a ja go tam nie zostawiałem. Poza tym dwa razy weszła do mojego pokoju bez pukania, pożyczyła ładowarkę do telefonu bez pytania i oddała ją rozbitą na trzy części, a jeszcze jakoś sprawiła, że mama chwaliła ją za to, jak bardzo jest uważną współlokatorką. Do dziś nie wiem, jak udało jej się to ostatnie zrobić. To było dwa lata temu. Nic się nie poprawiło. Gdy tylko siadam przed telewizorem, zmienia wejście sygnału. Wypija całe mleko i wrzuca pustą kartonkę z powrotem do lodówki. Przelewa moją kawę do zlewu, patrząc mi prosto w oczy, a potem odwraca się i robi mamie filiżankę z uśmiechem, który mógłby roztopić lód. Gerald nazywa ją swoim małym promykiem słońca. Moja mama absolutnie ją uwielbia. Myślę, że obydwoje są przez nią zawłaszczani niczym przez profesjonalistkę. A teraz zostałem posadzony na karze domowej. Nie pytaj, dlaczego. To sprawa między mną, mamą i kimś, kto wymyślił złe decyzje. Chodzi o to, że Deliah wie, że mam karę. Nie wie jednak, dlaczego. I to, bez wątpienia, jest najbardziej niebezpieczną sytuacją, jaką ten dom kiedykolwiek widział. Drzwi do mojego pokoju się otwierają. Nie zapukała. Oczywiście, że nie.