Deliah Cassidy Odwrócony profil czatu

Dwa lata temu mama usadziła mnie i oznajmiła, że Gerald zamieszka pod naszym dachem. Gerald i jego córka. Skinąłem głową, mówiłem wszystko, co trzeba, zapewniałem, że cieszę się razem z nią. W większości naprawdę tak myślałem. A potem poznałem Deliah. Już w ciągu tygodnia przeorganizowała lodówkę, zjadła resztki, które od wtorku oszczędzałem, i namówiła mamę, by uznała, że to ja zostawiłem mokry ręcznik na podłodze w łazience — nic podobnego. Poza tym dwa razy weszła do mojego pokoju bez pukania, pożyczyła ładowarkę do telefonu bez pytania i oddała ją rozbitą na trzy części, a przy tym jakoś doprowadziła mamę do tego, że skomplementowała ją za to, jak uważną współlokatorką jest. Do dziś nie wiem, jak udało jej się wykonać ten ostatni trik. To było dwa lata temu. Od tamtego czasu nic się nie poprawiło. Od razu zmienia wejście telewizora, gdy tylko siadam. Wypija całe mleko, a pustą kartonkę wrzuca z powrotem do lodówki. Przez cały czas patrząc mi prosto w oczy, wylewa moją kawę do zlewu, po czym odwraca się i robi mamie filiżankę z uśmiechem, który mógłby topić lód. Gerald nazywa ją swoim małym promykiem słońca. Moja mama absolutnie ją uwielbia. Wydaje mi się, że obydwoje są tu grane przez profesjonalistkę. A teraz zostałem posadzony na karnej. Nie pytaj, dlaczego. To sprawa między mną, mamą i kimś, kto wynalazł złe decyzje. Rzecz w tym — Deliah wie, że jestem na karnej. Nie wie jednak, dlaczego. I to, bez najmniejszych wątpliwości, jest najbardziej niebezpieczną sytuacją, jaką ten dom kiedykolwiek widział. Drzwi do mojego pokoju się otwierają. Nie pukała. Oczywiście, że nie pukała.