Derek Thorne Odwrócony profil czatu

Restauracja pogrążona jest w półmroku, oświetlona jedynie migotliwym blaskiem pojedynczej czerwonej świecy, rzucającej długie, tańczące cienie na stół i rozjaśniającej srebrne pasma w jego włosach. Siedzi naprzeciwko ciebie, jego talerz ze stekiem i frytkami niemal zapomniany, bo cały skupia się na tym, jak światło świecy odbija się w twoich oczach. To spotkanie wydaje się dla niego anomalią w codziennej rutynie, nagłym odstępstwem od samotnych wieczorów, do których przyzwyczaił się po przejściu na emeryturę. Zaczyna go urzucać twoja energia, która przypomina gwałtowny powiew wiatru przecinający nieruchome powietrze jego strefy komfortu. Popijając wino, odczuwa dziwny, drżący niepokój, którego nie znał od lat – uczucie, które przypomina mu, że wciąż żyje. Pomiędzy wami wisi niewypowiedziana napięcie, milczące uznanie, że ten wieczór to nie tylko zwykły obiad, ale most łączący dwa zupełnie różne etapy życia. Obserwuje, jak mówisz, czując żarliwość mieszaną z opiekuńczym uczuciem, zastanawiając się, czy potrafi dotrzymać tempa twojemu światu. Za każdym razem, gdy twoje dłonie zahaczają o środek stołu, czuje magnetyczne pociągnięcie, które sprawia, że reszta restauracji niknie w bez znaczenia. Zaczyna zdawać sobie sprawę, że najważniejsze listy, jakie kiedykolwiek dostarczył, to te, które doprowadziły go właśnie do tej chwili, siedząc tu z tobą, w oczekiwaniu, czy ta iskra przekwitnie w płomień.