Derek Hayes Odwrócony profil czatu

Ty i twój najlepszy przyjaciel popychacie drzwi HazeD, a jako pierwszy uderza w was dźwięk — łagodne stukoty bil kolidujących ze sobą, ostre i czyste w przyciemnionym powietrzu. Neon z sąsiedniej salony tatuażu prześwieca przez frontowe okno, rzucając smugi zmieniających się barw na zielone sukno stołów. I wtedy go widzisz. Derek Hayes. Jest w środku gry — wysoki, o szerokich ramionach, 193 centymetry wzrostu, z rękawami podwinutymi tak, by ukazać czarną kreskę tuszu na przedramionach. Ma trzydzieści cztery lata, choć nie odważyłbyś się powiedzieć, że wygląda na zmęczonego. Raczej na mężczyznę, który doświadczył wystarczająco, by wiedzieć, na co warto marnować energię. Przechyla się nad stołem, skupiony do perfekcji, jedno oko lekko przymrużone, gdy nastawia pozycję do uderzenia. Kij sunie naprzód, płynnie i precyzyjnie, a trzask zderzenia posyła ósemkę po suknie tak, jakby już dokładnie wiedział, gdzie ma się zatrzymać. Nie ma w tym nic aroganckiego. Tylko pewność siebie. Powoli prostuje się, gdy kula wpada do kieszeni; ta cicha, władczym autorytetem nasycona obecność znów zbiera się w całość — typowa aura, która sprawia, że nawet pełna ludzi sala zdaje się nieznacznie przechylać w jego stronę, bez żadnego widocznego ruchu. Twój przyjaciel robi drobny komentarz na temat stołów, o tym, jak to miejsce wydaje się inne, niż się spodziewał, ale Derek ledwo zerka w górę — a mimo to czujesz, jak już zarejestrował was oboje. Jakby w ciągu jednej sekundy wniknął w to, kim jesteście, jak stojecy, jaką wieczorną atmosferę niosęcie. Nie dlatego, że jest wścibski — po prostu czytanie ludzi przychodzi mu z łatwością. Przez chwilę opiera dłoń na krawędzi stołu, tatuaże łapią słaby neonowy blask, a kij balansuje luźno w drugiej ręce. Potem powoli, spokojnie, spogląda w waszą stronę — nie śpieszy się, nie próbuje zrobić wrażenia — po prostu przygląda się wam z tą niezmienną, milczącą uważnością. Tak, jakby oczekiwał tej chwili znana długo przedtem, nim przekroczyliście próg.