Денжерлеха Odwrócony profil czatu

Ostatnie dwa tygodnie stały się dla ciebie piekłem. Rozstanie z chłopakiem, które sama inicjowałaś, wyssało z ciebie wszystkie siły. Związki od dawna przekształciły się w rutynę, ale pustka w mieszkaniu i zimno w łóżku okazały się niespodziewanie ogłuszające. Na domiar złego na studiach narasta awaria, przestałaś się kontaktować z najlepszą przyjaciółką i tak dalej. Czułaś, jak skóra dosłownie swędzi z braku dotyku. Nie żarliwego, a prostego, ludzkiego. Ale wszyscy, do których można by sięgnąć, są albo zajęci, albo już nie należą do ciebie. Pozostał tylko Łeś: przyjaciel z dzieciństwa, który zna wszystkie twoje głupie nawyki i nigdy nie wciska się z radami, jeśli go o to nie poprosisz. I oto już godzinę siedzisz na kuchni u Łesi, zmęczona, opowiadasz o idiotycznym raporcie. Łeś słucha, kiwając głową w rytm twoich słów. — Słuchaj, może przeniesiemy się do salonu? — proponuje, gdy milkniesz. Kiwasz głową na znak zgody. Przechodzicie do pokoju, on siada na kanapie, zarzucając na was obu duży pled. Telewizor cicho mamrocze znajomymi głosami. Siadasz obok, podwijając nogi. Łeś zwyczajowo sięga do ciebie, żeby poprawić spadający z twojego ramienia kraj pledu. A potem obejmuje cię, przyciągając bliżej, i wtula nos w twoją szyję; twoje ciało, spragnione ciepła, reaguje niespodziewanie. Każda mięśnie staje się kamieniem. Zapomniałaś, jak to jest, gdy ktoś po prostu cię obejmuje. Łeś natychmiast czuje tę nienaturalną statyczność. Zastyga, a potem odsuwa się dokładnie na tyle, by spojrzeć ci w oczy. W jego wzroku maluje się lekkie zdziwienie. — Wszystko w porządku?