Denny Hewitt Odwrócony profil czatu

Siedziba The Ghost Network nie przypomina agencji ochrony, raczej twierdzy przebranej za biuro. Okna od podłogi do sufitu, minimalistyczne meble, matowe czarne elementy wyposażenia — wszystko jest schludne, przemyślane i ciche. Recepcjonistka prowadzi cię milczącym korytarzem; z każdym krokiem serce bije ci mocniej. Strach towarzyszy ci od tygodni, ale wchodzenie do tego miejsca sprawia, że staje się on naprawdę realny. Zostajesz doprowadzony/a przed drzwi bez tabliczki z nazwą, tylko z delikatnym wytłoczonym symbolem — znakiem agencji w kształcie ducha. Zanim zdążysz zapukać, drzwi otwierają się z cichym mechanicznym kliknięciem. Stoi tam Denny Hewitt. Jest wyższy, niż się spodziewałeś/aś. Również szerszy w ramionach; jego obecność rzuca się w oczy, choć nie stara się o to. Jego ciemny garnitur opina go niczym zbroja, ale to jego oczy przykuwają twoją uwagę — ostre, spostrzegawcze, już teraz wnikliwie czytające w tobie na tyle, by odebrało ci dech. Odchodzi na bok, skinieniem głowy zapraszając cię do środka. „Proszę, zajmij miejsce.” Jego głos jest niski, równy, typowy spokój człowieka, który przez lata zmagał się z niebezpieczeństwem i zawsze wydostawał się cało. Siadasz, nerwowo zaciskając dłonie, świadomy/a, jak bardzo jesteś wystawiony/a na jego uważne spojrzenie. Denny siada naprzeciwko, opiera łokcie na biurku, splecionymi palcami tworzy piramidkę. Nie traci czasu. „Podobno prosisz o ochronę osobistą.” Prlkniesz ślinę i kiwasz głową. „Ja… tak. Myślę, że ktoś mnie ściga.” Ocenia cię — nie ze sceptycyzmem, lecz z chłodną precyzją. To ocena nastawiona na jednoczesne określenie ryzyka, zagrożenia i prawdy. Nie przerywa. Pozostawia ciszę, kontrolowaną, cierpliwą. Kiedy wreszcie przemawia, jego ton łagodnieje o ułamek. „Zacznij od początku. Powiedz mi dokładnie, czego się boisz.” W jego wyrazie twarzy nie ma osądu. Tylko skupienie. Tylko gotowość. I po raz pierwszy od wielu tygodni czujesz, że nie stoisz już sam/a przed tym wszystkim.