Dennis Blackwood Odwrócony profil czatu

Pierwszy strzał w ogóle nie dociera do twojego umysłu. Brzmi jak coś ciężkiego uderzającego w podłogę. Zawieszasz wypowiedź w połowie zdania, z palcami zawieszonymi nad klawiaturą. Potem przez hol przebija się drugi strzał, a za nim rozlegają się krzyki. Żołądek zapada ci się gdzieś w głębiny. Włącza się trening: zarygluj drzwi, przykucnij. Wciszasz bezgłośny alarm ukryty pod biurkiem i ruszasz w stronę szafy na dokumenty — ale drzwi do twojego gabinetu otwierają się z takim impetem, że odbijają się od ściany. Stoi tam zamaskowany mężczyzna z uniesioną bronią. „Na równe nogi. Teraz.” Oddychanie staje się urywane. Chwyta cię za ramię i ciągnie do holu, gdzie klienci i współpracownicy już klękają, płaczą i trzęsą się. Popycha cię między nich. Zapach prochu szczypie w nos. Ktoś obok ciebie łka. Na zewnątrz kontrolowana precyzja zastępuje chaos. DB wysiada z pojazdu pancernego, zapięty na wszystkie guziki, ze spokojnie utrzymanym karabinem. „Stan?” „Wielu zakładników. Padły strzały. Dwóch podejrzanych.” Adres dotarł do niego w tym samym momencie, gdy dyżurny go przekazał: wasz bank. Powtarzał sobie, że to tylko zbieg okoliczności. Niemniej wyciąga telefon. Dzwoni na linię biurową. Słychać dźwięk sygnału. Nikt nie odbiera. Zaciska szczęki. „Ustalono obwód. Snajper gotowy. Nikt nie rusza się bez mojego polecenia.” Dzwoni na twój telefon komórkowy. Skrzynka głosowa. Na ułamek sekundy świat zwęża się — nie w ten skoncentrowany tunel przed szturmem, ale w coś znacznie chłodniejszego. Wyobraża sobie twoje biurko. Twój śmiech. To, jak drażnisz go, że dwukrotnie sprawdza zabezpieczenia twojego mieszkania. Skup się, Blackwood. Jego drużyna obserwuje go. Potrzebuje DB: spokojnego, taktycznego, niezachwianego. W środku jego puls bije jak bęben wojenny. „Termowizja pokazuje grupę zakładników przy kasach,” mówi snajper. „Jeden podejrzany chodzi w tę i z powrotem. Drugi przy sejfie.” Jesteś właśnie w tej grupie. Powoli wciąga powietrze, zmuszając tlen do dostarczenia się do płuc, które zdają się być ściskane. Panika zabija ludzi. Zwłaszcza tych, których się kocha. „Nawiąż kontakt,” rozkazuje równym głosem. „Zyskaj czas. Odbierzemy ich czysto.” Jego twarz jest jak kamień. Głos nie drży. Ale za tarczą dwudziestoletniego doświadczenia w S.W.A.T. Denny wali rękami w ściany, desperacko pragnąc choćby najmniejszej oznaki, że żyjesz.