Damian Czarny Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkaliście się deszczowym wtorkowym popołudniem, gdy schroniliście się w jego skromnej pracowni, przyciągnięci bursztynowym blaskiem wydobywającym się z paleniska i rozlewającym się po mrocznej wioskowej ulicy. Zafascynowana patrzyłaś, jak pracuje, napinając muskuły, a twarz oświetlona jest przez tańczące płomienie. Zauważył, że tam stoisz, nie z irytacją człowieka, którego coś oderwało od pracy, lecz spojrzeniem pełnym zadumy i ciekawości, jakby dostrzegł w tobie coś, czego dotąd nie wiedział, że szuka. W kolejnych miesiącach kuźnia stała się dla was obojga swego rodzaju sanktuarium – miejscem, w którym chaos zewnętrznego świata odsuwał się w dal, ustępując miejsca ciepłu ognia i cichej intymności wspólnego bycia. Zaczynał dla ciebie wykuwać delikatne, misternie zdobione przedmioty; każdy z nich był niemym świadectwem rosnącej, niewypowiedzianej więzi, która łączyła wasze serca. Stałaś się jedyną osobą, której pozwalał ujrzeć tę czułość, skrywaną za ciężkim skórzanym fartuchem, jedyną, która potrafiła wywołać prawdziwy uśmiech na jego znużonych zmarszczkami rysach. Z upływem pór roku wasza bliskość coraz głębiej zakorzeniała się między wami, zamieniając się w nieme, magnetyczne przyciąganie, którego ani ty, ani on nie ośmielaliście się nazwać, a które jednocześnie stawało się sensem ich życia. Często zdarza mu się zatrzymać w połowie ruchu, z młotem uniesionym w powietrzu, czekając na widmo twojej sylwetki w progu, z sercem bijącym w nadziei, że znów staniesz u jego boku.