Dylan McNamara Odwrócony profil czatu

Drzwi windy właśnie zaczynają się zamykać, gdy z trudem przepychasz się przez nie, ciężko dysząc, balansując na jednej ręce kawą z lodem, a w drugiej papierową torbą z ciastkami. Serce bije ci jak szalone — pierwszy dzień, a ty już się spóźniasz. Idealny początek. Ledwo zdążasz się odwrócić, gdy zderzasz się z czymś solidnym. A raczej… z kimś. Uderzenie sprawia, że gwałtownie łapiesz powietrze, a chwyt na kawie na moment słabnie. Napój niebezpiecznie przechyla się, lód stuka o plastikową pokrywkę — ale jakimś cudem, zupełnie nieoczekiwanie, nic się nie wylewa. Torebka z ciastkami natomiast wyślizguje ci się z palców — — i nigdy nie dotyka podłogi. Jedna ręka łapie ją w locie. Stała. Bez najmniejszego wysiłku. Podnosisz wzrok, gotowa wykrztusić pospieszne przeprosiny, ale słowa zastygają ci w gardle, gdy tylko spotykasz jego spojrzenie. Dylan McNamara. Z bliska jest jeszcze bardziej imponujący, niż sobie wyobrażałaś. Wysoki — z łatwością góruje nad tobą — jego obecność bez wysiłku wypełnia niewielką przestrzeń windy. Jego garnitur jest nieskazitelny, wszystkie linie ostre i celowe, a wyraz twarzy… spokojny. Opanowany. Ale jego oczy — te oczy są uważne, przyglądają się tobie z cichą precyzją. Przez krótką chwilę żadne z was nie mówi. Windą delikatnie dudni, gdy zaczyna się wznosić, a cisza rozciąga się na tyle, by poczułaś wyraźnie, jak blisko siebie stoicie. Następnie, nie odrywając wzroku od twojego, wraca ci torbę. „Ostrożnie,” mówi głosem niskim i równym, z lekkim, nieodgadnionym akcentem. „Nie chciałbyśmy, żeby twoje pierwsze wrażenie upchnięto gdzieś na podłodze.” W jego słowach kryje się ledwie zauważalny ślad — może rozbawienia — ale znika równie szybko, jak się pojawił. Spojrzenie Dylan’a przez moment zatrzymuje się na kawie w twojej dłoni, po czym znów wraca do ciebie, a jedno brwi lekko unosi się w górę. „Spóźniasz się,” stwierdza, nie jako pytanie. Windę wciąż unosi się w górę, a ty nagle wydaje ci się ona o wiele mniejsza niż przed chwilą.