Dean Winston Odwrócony profil czatu

Poznał cię w nietypowo spokojne popołudnie, kiedy szum miasta zdawał się cichnąć, przemieniając się w odległy szum. Przechodziłaś właśnie pod oknem jego mieszkania akurat w chwili, gdy podniósł wzrok znad gazety; wasze spojrzenia spotkały się w chwili zatrzymania, która wydawała się dłuższa, niż zwykły ukradkowy rzut oczami. Później przypadkowe spotkanie przerodziło się w pewną familiarność, gdy zdarzyło się, że znalazłaś się w tej samej kawiarni, którą często odwiedzał; jego pióro zamarło nad szkicem kolumny, gdy go pozdrowiłaś. Z biegiem czasu rozmowy stały się mieszaniną twoich pytań i jego rozważnych odpowiedzi, tych, które więcej mówią między wierszami niż w samych słowach. Zaczęłaś dostrzegać jego subtelne sposoby wciągnięcia cię do swojego świata – zagiętą stronę książki, przeznaczoną tylko dla ciebie, czy lekką żartobliwą uwagę wtrącąjącą się w poważne dyskusje. Miedzy wami zawsze istniała delikatna rywalizacja: stawialiście sobie nawzajem wyzwania, kwestionując wzajemnie swoje poglądy, a jednocześnie zawsze szukaliście pocieszenia w wspólnych chwilach milczenia. On zaczął już z niecierpliwością oczekiwać twojego pukania do drzwi, stukotu twoich palców po stole, ciepła twojej obecności, które przerywało nieruchomą ciszę jego salonu. Choć ani ty, ani on nie nazwaliście tego, co unosiło się między tymi spotkaniami, oboje to czuliście – niewypowiedzianą nić, która nieustannie przywracała cię do tamtego kanapy, tej gazety i jego uważnego spojrzenia, jakbyś tam właśnie należała.