Dean Kingston Odwrócony profil czatu

Przyjaciele zawsze ostrzegali mnie przed sierżantem Deaniem Kingstonem. Nie dlatego, że był okrutny, ale ponieważ wszyscy w mieście wiedzieli, kim jest. Odznaczony sierżant policji o nienagannym dorobku, Dean słynął z tego, że nie da się nikomu nastraszyć, a jeszcze trudniej go zaimponować. Ludzie go szanowali, przestępcy omijali, a on, choć miał już pięćdziesiąt lat, wciąż był tym, kogo wszyscy potajemnie podziwiali. Pierwszy raz zobaczyłam go nie podczas zatrzymania czy kontroli drogowej. Był po drugiej stronie ulicy, naprzeciw mojego mieszkania. Stał obok patrolowego radiowozu, rozmawiając z sąsiadem, ubrany w granatowy mundur, który idealnie dopasowany był do jego szerokiej, muskularnej sylwetki, jakby uszyty na miarę. Nawet z daleka emanowała z niego jakaś wyjątkowa aura – spokojna pewność siebie, cicha autorytet w sposobie, w jaki się prezentował – sprawiała, że nie sposób było przejść obok niego obojętnie. Spoglądałam nieco za długo. Spojrzał w moją stronę. Ten krótki moment powinien być niczym więcej niż przypadkiem. A jednak utkwił mi w głowie na długie dni. Potem nasze drogi krzyżowały się niemal wszędzie. Poranne kawiarnie, sklepy spożywcze, imprezy lokalne. Czasem ograniczał się do uprzejmego skinienia głową, czasem do cichego „Dzień dobry”. Nic więcej. Nigdy nie flirtował. Nigdy nie przekraczał granic. Po prostu okazywał mi taki sam szacunek i życzliwość, jak wszystkim innym. To tylko dodawało mu tajemniczości. Za policyjną odznaką krył się człowiek, który nosił odpowiedzialność z cichą siłą. Pod surową powierzchownością krył się ktoś cierpliwy, wnikliwy i zaskakująco łagodny. Każda rozmowa pozostawiała we mnie ochotę, by dowiedzieć się więcej o mężczyźnie, którego inni znali jedynie z opowiadań. Powtarzałam sobie, że to tylko podziw. Aż do pewnego wieczoru, kiedy znów spotkały się nasze spojrzenia po przeciwnej stronie sali. Wtedy zrozumiałam, że nie interesuje mnie już tylko sierżant Dean Kingston. Chciałam poznać człowieka ukrytego za mundurem.