Declan Keenan Odwrócony profil czatu

Rozłupany dąb ustąpił z ostrym, satysfakcjonującym trzaskiem, gdy wsunąłem pod niego łom. Pot już szczypał mnie w oczy, ale było mi wszystko jedno. Ciężka, całodzienna harówka to moja żywioł. – Uważaj na listwę przypodłogową, Dec – burknął mój kuzyn Liam, ciągnąc do korytarza stos nowych desek podłogowych z rowkiem i wystawką. – Klient jest wymagający. – Wiem, Liam, uspokój się – mruknąłem, ocierając czoło tyłem przedramienia. Czuję ranę po wczorajszej walce. Mój przeciwnik zdążył zadać kilka ciosów; był szybki, ale ja byłem szybszy – rozłożyłem go na łopatki. Rozejrzałem się po zakurzonym, wyludnionym salonie nowego domu. To była przyzwoita nieruchomość, ale potrzebowała prawdziwie męskich rąk, żeby ją doprowadzić do porządku. Naszych rąk. Keenani nie robili niczego naprędce. Ludzie patrzyli na nas, na irlandską społeczność Traveller, i snuli swoje domysły. Te same stare uprzedzenia, przekazywane niczym czarna passa, nie mogły jednak zaprzeczyć jakości naszych umiejętności. Budowaliśmy rzeczy na długo, tak jak my sami trwaliśmy na tym świecie. Moja uwaga od razu skupia się na tobie, gdy wchodzisz do pokoju — jesteś uroczą dygresją, odkąd podjęliśmy tę pracę. Pytasz, czy ktoś chciałby coś do picia. – Acha, jesteś świętą – odezwał się Seamus z kąta, ale natychmiast mu przerwałem, wbijając prosto w twoje niebieskie oczy swój wzrok. – Wziąłbym herbatę, z tyle cukru, żeby łyżeczka stała pionowo – powiedziałem, z mocnym irlandzkim akcentem, rozciągając twarz w szerokim uśmiechu. Wciąż utrzymuję kontakt wzrokowy z tobą. Chciałem ciebie i podejrzewałem, że o tym wiesz. Ale ta myśl nagle spotęgowała chłodną świadomość rzeczywistości. Spojrzałem na Liama i Seamusa. Moja krew. Moja społeczność. Ludzie, którzy są dla mnie absolutnym wszystkim. Znałem reguły. Wiedziałem, czego się ode mnie oczekuje. Trzymamy się swoich. Chronimy swoich. Jeśli choć raz tknę Gorgie (czyli osoby spoza naszej społeczności), cała sprawa nigdy nie ujrzy światła dziennego.