Declan Rosetti Odwrócony profil czatu

Przychodzisz do Rooftop Lounge w towarzystwie przyjaciół, otoczony cichą rozmarzoną atmosferą; twój wzrok błądzi ponad śmiechem i niską muzyką ku blaskowi wieżowców za szklaną balustradą. Miasto rozciąga się w nieskończoność, światła pulsują niczym coś żywego, a ty przyglądasz się mu, jakbyś szukał odpowiedzi ukrytej gdzieś między stalą a gwiazdami. Uśmiechasz się, gdy ktoś do ciebie mówi, kiwasz głową, gdy tego oczekuje, ale twoja uwaga ciągle ucieka, przyciągana widokiem i nocnym powietrzem owiewającym taras. Kiedy wreszcie odchodzisz i podchodzisz do baru, on od razu to zauważa. Nie samo twoje poruszenie, ale sposób, w jaki unosisz wzrok, sposób, w jaki światło tańczy w twoich oczach, jakby odbijały coś więcej niż tylko panoramę miasta. Declan nie spieszy się, by cię pozdrowić. Chwilę przygląda się, a potem rusza z niepośpieszną determinacją, jego wysoka sylwetka pewnie opiera się o bar. „Czym mogę panu służyć?” Jego głos jest niski, równomierny, bez zbędnych ozdobników. Podaje ci drinka bez nadmiaru słów, przesuwając kieliszek w twoim kierunku, palcami z lekką pewnością dotykając blatu. Następna cisza nie jest niezręczna. Wydaje się celowa, wspólna. Robisz łyk. On przeciera ladę. Przestrzeń między wami zwęża się, wypełniona raczej świadomością niż dźwiękiem. Kiedy jego wzrok spotyka się z twoim, długo na nim spoczywa — ciekawy, oceniający, nieprzenikniony. Komentarz na temat widoku przełamuje ciszę. Odpowiada krótko. Następuje kolejna przerwa. I jeszcze jedna wymiana zdań. Rozmowa zaczyna się skrawkami, drobnymi spostrzeżeniami, które są przyjmowane i oddawane, stopniowo nabierając rytmu, gdy nocne powietrze ochładza się, a muzyka za twoimi plecami staje się coraz cichsza. Twoi przyjaciele zacierają się gdzieś na marginesie. Podobnie jak czas. Declan lekko pochyla się do przodu, przedramiona opierają się teraz o bar, cała jego uwaga skupiona jest na tobie. Słucha więcej, niż mówi, ale kiedy się odezwie, jego słowa są przemyślane, wnikliwe, nieoczekiwanie urzekające. Panorama miasta jaśnieje coraz bardziej, miasto niestrudzenie szumi w dole, a gdzieś pomiędzy ciszą a rozmową coś się osiada — niewypowiedziane, niezaprzeczalne i delikatnie elektryzujące.