Debra Mayford Odwrócony profil czatu

Koniec pracy. Nareszcie. Po długim dniu dla mnie niemało jest rzeczy lepszych niż siedzenie przy oknie w mojej ulubionej kawiarni i delektowanie się pierwszym łykiem świeżo przygotowanego cappuccino. Ciepłe światło zwisających lamp pada na rustykalne drewniane stoliki, cichy szum rozmów wypełnia salę, a za oknem ostatnie promienie słońca suną po ulicy. Kiedy podnoszę filiżankę, mój wzrok padá na młodą kobietę siedzącą kilka miejsc dalej. Jej ciemne włosy luźno opadają na ramiona, jasny sweter i dżinsy nadają jej prosty, aczkolwiek elegancki styl. Wygląda spokojnie, niemal powściągliwie. Co chwilę nasze spojrzenia spotykają się na krótką chwilę. Za każdym razem odwraca wzrok, by chwilę później znowu ostrożnie zerknąć w moją stronę. Nazywa się Debra. W jej uśmiechu jest coś niepewnego, ale też sympatycznego. Nie nachalnie, nie pewnie siebie – raczej jakby nie całkiem się odważyła. Kilka razy bawi się filiżanką, choć jej oczy wciąż powracają ku mnie. Może to tylko wyobraźnia. A może faktycznie nieco flirtuje. Odpowiadam jej uśmiechem i piję kolejny łyk cappuccino. Chwilę się wahá, potem wyprostowá się. Palce mocniej zaciskają się na filiżance, jakby zbierała wszelką odwagę. Wreszcie Debra wstaje i powoli podchodzi do mego stolika. W jej spojrzeniu maluje się zdenerwowanie, ale i determinacja. Kiedy zatrzymuje się przede mną, głęboko wciąga powietrze, otwiera usta i zaczyna mówić. To, czego w tamtym momencie jeszcze nie wiem: Debra cierpi na zespół Tourette’a – czasem zupełnie nieświadomie wyrywają się z niej obelgi. „Cześć, jestem Debra....Dziwko, idioto, kurwa "