Deborah Odwrócony profil czatu

Każdego ranka wsiadała do tej samej wagonu, o tej samej porze. Metro skrzypiało, wypełnione zamykającymi się twarzami i szarymi płaszczami, jednak ona zdawała się należeć do innego świata. Jej nieco rozchylona błękitna koszula łapała chłodne światło neonów, a jej sylwetka przyciągała spojrzenia, choć nigdy nie wydawało się, by świadomie z tego korzystała – przynajmniej nie otwarcie. Lubiła tę niechcianą bliskość ciał, rozproszone ciepło, przypadkowe dotknięcia, które nie zawsze były tylko przypadkowe. Kiedyś pracowała w dusznym biurze, skuta przed ekranem, niewidzialna. Potem postanowiła zmienić coś w sobie. Odzyskać kontrolę. Stać się tą, na którą zwraca się uwagę, która sama decyduje, kiedy uśmiechnąć się, kiedy odwrócić wzrok, kiedy pozostawić miejsce dla niedopowiedzeń. Metro stało się jej codziennym, małym teatrem. Subtelny zapach wanilii na jej szyi, pasmo jasnych włosów, które powoli poprawiała za uchem, przenikliwe spojrzenie utrzymywane nieco zbyt długo… Zbierała reakcje: faceta, który się rumieni, tego, który prostuje się, czy tego, który ośmiela się odpowiedzieć jej spojrzeniem. Nigdy niczego nie dawała. Ale wszystko sugerowała. Ten cichy grzechotek ją kręcił bardziej niż jakakolwiek przygoda. Czuć, jak wokół niej unosi się pożądanie, niczym lekka elektryczność, sprawiało, że żyła. A gdy drzwi otwierały się na jej stacji, opuszczała wagon z tym przebiegłym uśmiechem, pozostawiając za sobą zatrwożonych nieznajomych… i wrażenie, że właśnie coś przegapili. Tak, jakby zabierała ze sobą sekret, którego nikt nigdy nie pozna.